Kalabalıkta bile yalnız hissediyorum

Okulda, yurtta, işte etrafın hep insan dolu. Telefonunda yüzlerce kişi var, gruplar sürekli yazışıyor. Ama akşam odana girip kapıyı kapattığında içinde garip bir boşluk var. "Beni gerçekten tanıyan, sorduğunda gerçekten dinleyen kim?"

Bu his bugün çok yaygın. Daha bağlantılı bir dünyada yaşıyoruz ama yalnızlık azalmadı. Bu yazıda yalnızlığı iki taraftan ele alacağız: içerden, yani kalbin yalnızlığı ve dışarıdan, yani dostluk eksikliği.

Yalnızlığı yaşayan birinden

Bediüzzaman Said Nursî hayatının büyük kısmını sürgünde, hapiste ve dağ başlarında, sevdiklerinden uzakta geçirdi. Yani yalnızlığı kitaplardan değil, bizzat yaşayarak tanıyordu.

Lem'alar'daki İhtiyarlar Lem'ası'nda, Çam Dağı'nda gece yapayalnız kaldığı ve gurbet içinde gurbet hissettiği bir anı anlatır. O an onu teselli eden şey Allah'a imandır. Ve şu cümleyi kurar:

Kalbin yalnızlığı

Bu, "insanlara ihtiyacın yok" demek değil. Şu demek: Seni yaratan, seni her an gören ve sana merhametle bakan biri varsa, sen hiçbir zaman gerçekten kimsesiz değilsin. Hastalar Risalesi'nde de aynı şey söylenir: Asıl gurbette ve kimsesizlikte kalan, iman ve teslimiyetle Allah'a bağlanmayandır.

Mektubat'ta ise insanın her zaman bir teselli ve bir yakınlık aradığı anlatılır. Kalabalıkların verdiği yakınlığın çoğu zaman geçici ve yüzeysel olduğu söylenir. Kalıcı olanı ise kalbin Allah'ı anmasıyla gelir. Kalp "Allah" dediğinde insan etrafındaki her şeye başka gözle bakar:

Dostluk da bir ihtiyaç

Kalbin yalnızlığına iman ilaç olur. Ama insan aynı zamanda bir arkadaş, bir yoldaş ister ve bu da çok doğaldır. Bediüzzaman, talebelerine yazdığı bir mektupta bu dünyanın hızla değişen ve sürekli ayrılık tokadı vuran hayatına karşı en önemli tesellilerden birinin samimi dostlarla görüşmek olduğunu söyler. Hapiste bile, dostlarıyla bir arada olmayı ve Allah için sohbet etmeyi büyük bir nimet olarak görür.

Yalnızlıktan çıkmak için küçük adımlar

• Az ama derin: Yüz takipçi yerine iki üç gerçek dost ara. Yalnızlığı kişi sayısı değil, samimiyet giderir.
• Bir yere düzenli git: Haftada bir aynı derse, aynı halkaya, aynı yere gitmek tanışmanın en kolay yoludur.
• Ekranı biraz kapat: Başkalarının mutlu anlarını izlemek, yalnızlık hissini çoğu zaman büyütür.
• Sen de sor: Yanındaki kişi de muhtemelen aynı şeyi hissediyor. "Nasılsın, gerçekten?" diye sormak bir dostluğun başlangıcı olabilir.
• Gün içinde Allah'ı an: Namazdan sonraki birkaç dakika, yolda bir dua, kısa bir zikir; kalbin yalnız olmadığını hatırlatır.

Kapımız açık

Yeni bir şehre taşındıysan Yeni bir şehirde iyi bir çevre nasıl bulunur? yazımız tam sana göre. Namazdan sonra kısa bir zikir için Tesbihat sayfamıza da göz atabilirsin.

Bursa'daysan salı ve cuma günleri herkese açık umumi derslerimize bekleriz. Gelmeden önce bir şey sormak istersen bize ulaş.

Yalnızlık hissi uzun süredir devam ediyorsa, uykunu ve iştahını bozuyorsa, hiçbir şeyden zevk alamıyorsan bir uzmana danışmaktan çekinme. Yardım istemek de bir güçtür.